kształty, elementy, esencje   2002-2009


Kształty, elementy, esencje to słowa-klucze, określające pewien zakres fascynacji i poszukiwań jakie podejmowałem w latach 2002-2009. Część powstających wówczas obiektów wynikała bezpośrednio z rozważań o naturze języka rzeźby, jego najbardziej elementarnych składowych, rzeźbiarskich jakościach przy pomocy których buduje się formalną wartość dzieła. 

Tym rzeźbiarskim eksperymentom towarzyszyło pytanie, czy esencjonalne, plastyczne jednostki, atrakcyjne już same w sobie jako niezależne, małe dzieła, mogą być łączone i rozwijane w złożone, wielowartościowe prace rzeźbiarskie? Czy jak litery alfabetu zdolne są stworzyć nowy "wyraz" i odwrotnie, czy po rozłożeniu większej struktury na części, te podstawowe elementy zachowają wystarczającą siłę, by mogły zaistnieć jako niezależne formy? Inspirowała mnie tu problematyka napięć pomiędzy prostotą a złożonością, pomiędzy schematem a wypełnianiem ideowego szkieletu „rzeźbiarskim ciałem”.

Moje refleksje dotyczące form podstawowych, składających się na większą strukturę, sięgają roku 2002 (still position, 2002).






Wtedy też zacząłem przygotowywać formy, z których można by tworzyć wariantowo bardziej złożoną rzeźbę. Jednocześnie te składowe elementy posiadać miały swoją wartość również jako niezależne jednostki ( Prace z cyklu Shapes: trzy gracje 2002, znak 2002, historie na dwa klucze 2003). Rozważania te dotyczyły jednak w głównym stopniu napięć pomiędzy jakościami architektonicznymi i plastycznymi struktury rzeźbiarskiej.






Rozkładanie struktur na elementy dokumentowanie ich leżących obok siebie, zwraca uwagę na niezależny potencjał istniejący w takim przedstawieniu. Ostatecznie posłużył mi on jako inspiracja i pomost pomiędzy formą przestrzenną a działaniami graficznymi i późniejszym malarstwem.

Z drugiej strony prowadzone równolegle doświadczenia rysunkowo graficzne wynikające z inspiracji kaligrafią czy generalnie sztuką opierającą się na ekspresyjnym geście, płynności, dynamice i ciągłości ruchu wywierały swój wpływ na komponowanie i kształtowanie form rzeźbiarskich.

























W latach 2006-2009 w trakcie studiów doktoranckich na ASP w Krakowie, problematyka dotycząca esencjonalnych sformułowań rzeźbiarskich rozwijała się w szersze badania dotyczące nie tylko pytań o język ale i istotę rzeźby, o naturę rzeźby jako obiektu przestrzennego i jako dyscypliny. Część z tych refleksji nastawiona na badanie charakterystyki procesu twórczego, ujęta została w serii rzeźb podsumowujących tę „podróż do korzeni sztuki rzeźby” (2009)