cicha pozycja drewno, wys. 27 cm, 2002






2002-2003

Rzeźby powstałe w tym okresie są efektem moich poszukiwań syntezy i równowagi pomiędzy różnymi aspektami doświadczeń na polu rzeźby. Ich forma jest próbą współczesnej wypowiedzi przy jednoczesnym zachowaniu jak najbardziej pierwotnego doświadczenia, kształtującego przez stulecia charakter pojęcia: rzeźba. Charakter i granicę po przekroczeniu której pojęcie to zatraca swój sens i swoją wartość. 


"cicha pozycja", 2002 

Na ostateczny kształt tej pracy składa się szereg formalnych założeń:

  • Punktem wyjścia jest ciało. Kształt poszczególnych form wynika z funkcji jaką spełniają one w całym układzie oraz z fizycznych sił jakie działają na ciało, kształtując jego poszczególne elementy.

  • Praca ta choć inspirowana jest rzeczywistym układem ciała (bioder i nogi) i wykorzystuje logikę jego budowy oraz ruchu, jest strukturą abstrakcyjną.

  • Rzeźba sprawia wrażenie cielesności, przy uniknięciu realistycznego kopiowania natury i porusza się raczej w sferze analogii i skojarzeń ( na przykład poprzez dobranie koloru i struktury kawałków drewna -tu drewno modrzewiowe).

  • Połączenie dwóch trudnych do jednoczesnego ukazania wartości: wewnętrznej logistyki konstrukcji i zewnętrznego wyrazu ciała. Stąd pojawiają się formy płynnie ze sobą połączone z miękkimi linearnymi przebiegami, skonfrontowane z ostro, geometrycznie opracowanymi formami, reprezentującymi twardsze, wewnętrzne struktury.

  • Całość jest szeregiem pojedynczych, mocno skontrastowanych form, połączonych ze sobą w płynną całość. To ujednolicenie odbywa się nie poprzez czytelne znaczenie, temat czy tytuł a poprzez formalne dopasowanie ze sobą części na poziomie nawet najmniejszych połączeń i punktów styku. Tak zakładając, są tu opracowane nawet niewidoczne a odczuwalne płaszczyzny i elementy.

  • Rzeźba tworzy faktyczną strukturę a nie jest jedynie jej powierzchownym opisem.

  • Kształtowanie się formy odbywa się zarówno na drodze odejmowania jak i dodawania materiału (konstruowanie) oraz wykorzystaniu naturalnego modelunku i nieregularności drewna dla podkreślenia wewnętrznej dynamiki i plastyczności elementów.

  • Sposób pracy z materiałem i ostateczny kształt wynika z dialogu pomiędzy ideą (ciało, ruch i statyka) a możliwościami jakie posiada materiał. Ważne jest tu zrozumienie dla charakteru materiału i wykorzystanie jego cech. Jeżeli dialog ten jest udany, rzeźba ta powinna stracić swój charakter czy nawet sens przy próbie dokładnego powtórzenia jej w innym materiale.